Home Blog Pagina 3

Uitgesproken! – Interview Tommie – FRITS Magazine

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik drie was. Ik ben opgevoed door mijn moeder en stiefvader Johan. Sinds de scheiding is mijn biologische vader er nooit echt voor mij geweest; er waren wel periodes van contact maar een vader-zoonband was er niet. Ik heb het contact dit jaar verbroken. Als je je oprecht zorgen maakt dan ga je geen instanties benaderen maar dan zou ik, als vader, mijn zoon zelf ondersteunen.

Ik begon in 2017 met mijn blog ‘Tommie in de zorg’; gewoon stukjes schrijven op Facebook, daarna op mijn website. Ervoor schreef ik ook wel, gedichtjes en voor mezelf, maar die plaatste ik nooit. Mijn stukjes roepen bij mensen herkenbaarheid op, binnen en buiten de zorg. Ze krijgen daardoor een beter beeld van de zorg, en dat is ook mijn doel.

Voordat ik in 2011 met de opleiding verzorgende IG begon, had ik totaal geen realistisch beeld van de zorg, dacht dat het saai en alleen billen wassen was. Ik wist niet wat ik wilde, probeerde al van alles; ICT, marketing, blabla. Ik werkte als huishoudelijke hulp, kwam al bij veel oudere mensen thuis om te poetsen. Terwijl hun huizen echt niet vies waren. Sommigen poetsten zelf voordat ik kwam, om te kunnen kletsen of samen naar de supermarkt te gaan. Veel mensen zijn eenzaam, willen hun verhaal kwijt. Vooral de verhalen over vroeger vind ik leuk, daarmee leer je je eigen leven relativeren; wat hebben ze allemaal meegemaakt, wat ga ik nog meemaken in mijn leventje? Doordeweeks had ik mijn klantjes, in het weekend ging ik feesten met vrienden. Na een jaar besefte ik dat ik meer wilde, dat niet de rest van mijn leven wilde blijven doen. Natuurlijk was dat huishoudelijk werk al een deel zorg, maar het sociale aspect was belangrijker en leuker; ze vroegen me echt niet terug omdat ik zo goed kon poetsen.

Toen er een opleidingsplaats tot verzorgende IG was, adviseerde mijn moeder, zelf werkzaam in de zorg, me dat te gaan doen. En al na een paar weken had ik voor het eerst het gevoel dat ik op de juiste plek was. De eerste keer iemand wassen was wennen. Je komt zo dicht bij mensen. Maar ik besefte al snel; voor wie is dit erger – voor mij of voor degene die gewassen wordt? Ik leerde anders kijken, tijdens zorgmomenten gewoon fijn kletsen met mensen omdat we elkaar leerden kennen.

Tijdens de opleiding werkte ik in een verzorgingshuis en in de psychogeriatrie, kleinschalig wonen voor mensen met dementie. Daarna deed ik een jaar wijkzorg. Toen kwam er bij een opleidingsplaats verpleegkunde waarop ik solliciteerde. Ook daarvoor werkte ik in een verzorgingshuis, en later in een verpleegtechnisch team. Dat was hoog complexe en mooie zorg; niet meer wassen en aankleden maar dialyseren en complexe wondzorg bijvoorbeeld. Ik merkte wel dat ik minder tijd had voor een praatje. Intussen was ik zzp’er. Dat moet je aankunnen; je eigen zaken regelen, meerdere opdrachtgevers hebben, je administratie en facturen bijhouden. Maar de vrijheid vind ik dat zeker waard. Tijdens de eerste coronagolven, begin en eind 2020, werkte ik in een hospice. Ik denk dat er meer mensen zijn gestorven aan eenzaamheid en ‘waarvoor doe ik het nog’ dan aan corona zelf. Dat zie je aan de oversterfte. Mensen geven het leven op bij gebrek aan sociaal contact. Ik merk het ook aan mezelf, ik ben zwaar op de hand, somber soms.

Toen ik eind 2020 zelf corona kreeg, had ik net gesolliciteerd als docent Verpleegkunde. Ik moest wel een opleiding doen maar kon meteen voor de klas werken. Mijn (nu ex-) vriendin en ik hadden al twee kleine kindjes. Ik zag dat helemaal zitten; de combinatie van docent en werken in de zorg. Ik werd ook studie- loopbaanbegeleider toen er iemand uitviel. Ik zei ja; ‘ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan’. Maar toen het reguliere lesprogramma weer begon, met het verplichte lesmateriaal, merkte ik dat ik het niet met alles eens was. Ik gaf er een eigen invulling aan. Ik wilde geen uur online lesgeven over handen wassen. Maar dat was nou eenmaal het programma en dat moest gedaan worden. In de zorg is veel bureaucratie, maar in het onderwijs kunnen ze er ook wat van…

Terwijl ik het druk had met school, de opleiding en mijn eigen bedrijf ging mijn relatie uit. Ik sliep twee uur per nacht, woonde tijdelijk bij mijn moeder. Leerlingen stapten naar de teamleider: ‘Het gaat niet zo goed met Tommie’. Ik voelde het zelf wel aan, maar kon niet toegeven. School was ook afleiding. In een gesprek op 14 juni met mijn leidinggevende vroeg ik: ‘Wanneer ben je ziek?’. Dat zette haar aan het denken. En aan het einde van de dag vertelde ze me dat ze me ging ziekmelden. Ik moest huilen en weet niet of dat uit een gevoel van falen was of uit een gevoel van rust.

Na de zomervakantie zou ik re-integreren waar ik was niet hersteld en er niet aan toe. Mijn dienstverband is nu afgelopen en daar ben ik blij mee; raar hé? Lesgeven is nog steeds geweldig, maar het systeem en alles eromheen… Een collega en goede vriend vroeg me: ‘Ben jij in staat te werken in een team waarin voor jou bepaald wordt wat je moet doen?’ Die vraag heb ik op mijn kast geplakt, elke dag bekeken en elke dag is het antwoord ‘nee’. Is dat midlifecrisis, op mijn dertigste? Ik heb laatst wel een brommer gekocht. Je kunt het maar vast gehad hebben.

Nu werk ik weer bij een zorgorganisatie maar ik wil er graag iets bij doen. Ik ben voor GroenLinks in de gemeenteraad van Helmond gekomen. Ik heb dit ook nog nooit gedaan maar ik denk dat ik het kan. Ik wil zo op een ander vlak iets voor de zorg betekenen. Wel lokaal; ik zou niet naar Den Haag willen.

Maar als ik minister van Gezondheidszorg was, zou ik alle geldstromen in de zorg goed onder de loep nemen; waar gaat al het geld naartoe, welke bestuurders verdienen nog steeds meer dan de Balkenende-norm? Daarvan zou ik meteen de salarisjes inkorten. Als je graag geld wilt verdienen, moet je ondernemer worden in de commerciële sector; top, doe je ding. Maar in de sociale sector kun je geen tonnen per jaar verdienen.

En er gaat te veel geld verloren aan allerlei potjes, aan falende apps, slechte bemiddelingsbureaus voor zzp’ers – er zijn ook goeie, zinloze projectjes en ‘imago’- campagnes die niets toevoegen. Maar salarisverhoging voor zorgmedewerkers? Ja, ja… Staken doen ze toch niet, daar ben ik ook geen voorstander van, ook niet van schreeuwen op het Malieveld. Dat is het arbeidsethos van een zorgverlener. Maar die moet wel vaker ‘nee’ durven zeggen en als team sterker staan en naar de manager stappen: ‘Zo gaan we het niet meer doen’. Geef zorgverleners gewoon wat meer vrijheid, in plaats van al dat geregistreer en gecontroleer; dan hebben ze meer tijd voor mevrouw Jansen en meneer Pietersen. Maak het hen makkelijker, ook met technologie. Waarom is de zorg niet meer als Defensie, een geheel in plaats van losse, concurrerende organisaties? De zorg is zo krachtig als je echt samenwerkt. Ik ging ook gewoon met bestuurders praten. Die zijn best benaderbaar, hoor. Ik ben geen negatieveling, er zijn verbeteringen gaande en mensen zijn welwillend om te veranderen. Maar je ziet de vergrijzing in de zorg, en dat mensen afhaken.

Ik blijf bezig met het platform Tommie in de zorg waar mensen hun verhalen over werken in de zorg insturen. Het gaat niet alleen om mij en mijn ervaring in de VVT-sector maar ook om welkome verhalen uit de psychiatrie en kinderverpleging. De zorg moet gewoon veel zichtbaarder zijn. Daarmee wil ik mensen in de zorg motiveren, de trots op hun werk laten zien maar ook mensen erbuiten een realistisch beeld geven.

Ik heb nu samen met compagnon Geert de Graef sinds 2019 een bedrijf, met ook de webwinkel Zustershop. Van onze verjaardagskalender verkochten we er in de eerste maand al duizenden exemplaren, van de Broeder. en Zuster. shirts ook meer dan 100 per week.

Broeder. en Zuster. zijn nu merkjes geworden binnen Tommie in de zorg. Natuurlijk verdienen we er wat mee maar de producten ondersteunen de boodschap van “trots op werken in de zorg”. Geert regelt alles achter de schermen. Door mijn drie boeken ben ik best bekend geworden en dan begint iedereen aan je te trekken. Geert helpt me daarbij. Er komen elke dag wel aanvragen voor mij als spreker, veel vragen van mensen die mij volgen en dat kan ik alleen gewoon niet meer bijhouden. Ik wil ook gewoon in de zorg kunnen werken.

Momenteel ben bezig met mijn vierde boek, over de afgelopen paar jaar tot nu, ook met wat ik persoonlijk meemaakte, van broeder in de wijk tot collega’s en cliënten die selfies met mij willen maken; die gekkigheid, denk ik soms. Maar het is ook mooi dat mensen enorm waarderen wat ik doe dus ik mag niet klagen. We zijn ook bezig met een site voor matchmaking, voor mensen die graag in de zorg willen werken, met of zonder diploma. Dat kan de toestroom van medewerkers stimuleren denk ik. En zo blijf ik bezig met mijn missie. De zorg op een positieve en realistische manier onder de aandacht brengen!

Tekst door: Marie-José Dekker | Foto’s: Freekje Groenemans | Bron: FRITS Magazine

Praat erover! – Tommie in gesprek met psycholoog Emma White – OpenUp

Goed zorgen voor anderen begint met goed zorgen voor jezelf!

Je bent waarschijnlijk gewend om vooral voor anderen te zorgen, thuis en op het werk. Maar stilstaan bij jezelf en goed voor jezelf zorgen is minstens zo belangrijk. Om gezond en fit te zijn en blijven eet je zo gezond mogelijk en beweeg je. Maar aandacht voor je mentale gezondheid is minstens zo belangrijk. Dit wordt vaak vergeten. Of onderschat. Met een ander praten is een goed begin om ook goed voor je ‘hoofd’ te zorgen.

Praat erover, makkelijk gezegd. Makkelijk gedaan!

Want hoe fijn is het om eens te praten met iemand. Bijvoorbeeld een professional, een psycholoog? Hiervoor hoef je echt niet in de put te zitten. Het is gewoon fijn om af en toe met iemand te praten die meedenkt en adviseert. Een gesprek kan over alles gaan: wat je op dat moment bezig houdt. Werk of privé. Dat geeft inzicht en richting. Een soort sportschool voor de geest!

=> Klik hier en boek jouw gratis kennismakingsgesprek met OpenUp psycholoog

Tommie vertelt openhartig over de afgelopen 2 jaar, tijdens zijn OpenUp in gesprek met psycholoog Emma White! – bekijk de video.

Gratis gesprek met OpenUp psycholoog speciaal voor zorgverleners

Werk je in de zorg? Dan kan je gratis een 1e kennismakingsgesprek aanvragen via telefoon- of videogesprek met een psycholoog van OpenUp boeken. De IZZ Zorgverzekering door VGZ biedt naast het kennismakingsgesprek ook de vervolggesprekken gesprekken gratis aan. Speciaal voor mensen die zich inzetten voor een ander. Mensen in de zorg.

=> Klik hier en boek jouw gratis kennismakingsgesprek met OpenUp psycholoog

Deze content is gemaakt in samenwerking met:

Wil je meer informatie over OpenUp? Ga dan naar: meer informatie link

________________________________________________________________________

Heb jij ook een mooi verhaal over (je werk in) de zorg? En zou je dit graag willen delen via de Tommie in de zorg podcast? Of via de verhalen pagina van tommieindezorg.nl? Stuur dan een mail naar: info@tommieindezorg.nl!

Je kunt mij volgen via: FACEBOOK, INSTAGRAM, TWITTER & LINKEDIN

En abonneer je op mijn YouTube kanaal via: https://TinyURL.com/y8gafcgz/

De noodzaak van hulpmiddelen in de zorg – Margo Emmen

Margo Emmen is binnen de thuiszorg de ambassadeur voor het gebruik van hulpmiddelen. Zij werkt voor het Huis van Morgen de plek waar iedereen, zorgprofessional, mantelzorger en cliënt, kan kennismaken met slimme zorginnovaties. Margo is naast adviseur innovatie ook wijkverpleegkundige bij Surplus engastdocent voor het MBO.

Ik ging met Margo in gesprek over het nut en de noodzaak van het vroegtijdig inzetten van hulpmiddelen in de zorg. Margo heeft door al haar ervaring als verpleegkundige en het inzetten van hulpmiddelen een sterke en ook prikkelende visie op dit onderwerp!

Beluister het gesprek via Spotify of via jouw favoriete podcast app!

Bekijk hieronder de volledige video van het gesprek met Margo Emmen!

Deze content is gemaakt in samenwerking met:

Wil je mee informatie over de DUXXIE.NL? Ga dan naar: https://duxxie.nl

________________________________________________________________________

Heb jij ook een mooi verhaal over (je werk in) de zorg? En zou je dit graag willen delen via de Tommie in de zorg podcast? Of via de verhalen pagina van tommieindezorg.nl? Stuur dan een mail naar: info@tommieindezorg.nl!

Je kunt mij volgen via: FACEBOOK, INSTAGRAM, TWITTER & LINKEDIN

En abonneer je op mijn YouTube kanaal via: https://TinyURL.com/y8gafcgz/

De oogdruppelbril – Evert van Voorst

Evert van Ede (89) is de mede-uitvinder van de oogdruppelbril. Samen met zijn vriend Appie (87) kwamen ze op dit prachtige idee!

Beiden hadden net een oogoperatie achter de rug. Toen Appie zijn leesbrilletje vergat af te zetten tijdens het druppelen van zijn oog, kwam hij op een idee. Hij boorde een gaatje in het glas en klemde daar het flesje in. ,,Daarna ging het druppelen veel makkelijker.”

Evert wist het meteen, hier kunnen we heel veel mensen mee gaan helpen! En zo doende gingen ze op ondernemerspad. Niet met de intentie om super rijk te worden maar vooral om andere mensen te helpen. En dat heeft tot nu al tot veel succes geleid!

De wijkverpleging vond het geweldig en ging er direct mee aan de slag. Het brilletje scheelt hen soms viermaal daags een ritje naar een hulpbehoevende oudere.

Maar er komen nu ook aanvragen vanuit andere landen zoals België, Luxemburg, Groot-Brittannië en zelfs artsen uit de verenigde staten hangen aan de telefoon. Die willen de oogdruppelbril ook bestellen.”

Ik ging met Evert in gesprek over zijn leven, loopbaan en natuurlijk over het ontstaan de oogdruppelbril!

[thrive_2step id=’8979′]WINACTIE, maak kans op een van de 50x GRATIS Oogdruppelbrillen. KLIK HIER om je aan te melden

[/thrive_2step]

Beluister de podcast via Spotify of via jouw favoriete podcast app!

Video demonstratie oogdruppelbril

Bekijk hieronder de volledige video van het gesprek met Evert van Voorst!

Wat is de oogdruppelbril van Evert (89) en Appie (87)?
Het brein achter de handel is Appie die na een staaroperatie meerdere keren per dag zijn ogen moest druppelen. Hij vergat zijn leesbrilletje af te zetten tijdens het druppelen, waardoor hij op een briljant idee kwam. Hij boorde een gaatje in het glas en klemde daar het flesje in. Op deze manier is de oogdruppelbril geboren.

Kan ik alles zelf doen?
Jazeker! Met deze eenvoudige stappen:
1. was uw handen en houdt rekening met uw lenzen
2. klem het flesje in de bril.
3. zet de bril op uw hoofd
4. doe uw hoofd goed naar achter
5. druppel met één hand de benodigde hoeveelheid druppels in uw oog.
6. zet de bril weer af, en bergt het flesje met oogdruppels op.
7. Zonder moeite heeft u uw ogen gedruppeld.
Gebruiksaanwijzing van de fabrikant
1. Volg altijd de aanwijzingen van uw arts!
2. Was uw handen
3. Plaats het doseerflesje of -flacon in een passende opening van de druppelbril, zodat het stevig vastzit
4. Zet de bril op
5. Buig uw hoofd achterover, zodanig dat het doseerflesje verticaal boven uw oog zit
6. Houd met een hand uw oog open
7. Doseer met uw andere hand de druppels door in het flesje te knijpen
8. Na gebruik uw bril afspoelen met water, alcohol of een desinfecterend middel en drogen met een schone doek.

Kan ik een oogdruppelbril met één hand bedienen?
Jazeker, door het speciale ontwerp klemmen gangbare maten flesjes en pompjes stevig vast in de bril en kunt u de druppels met één hand eenvoudig toedienen.

Wil je mee informatie over de oogdruppelbril? Ga dan naar: https://www.vgz-zorgkantoren.nl/oogdruppelbril

Deze content is gemaakt in samenwerking met:

________________________________________________________________________

Heb jij ook een mooi verhaal over (je werk in) de zorg? En zou je dit graag willen delen via de Tommie in de zorg podcast? Of via de verhalen pagina van tommieindezorg.nl? Stuur dan een mail naar: info@tommieindezorg.nl!

Je kunt mij volgen via: FACEBOOK, INSTAGRAM, TWITTER & LINKEDIN

En abonneer je op mijn YouTube kanaal via: https://TinyURL.com/y8gafcgz/

Ik zie wel – Tommie Niessen

‘Ik zie wel wanneer ik het laat doen jongen. Misschien volgende week, het ligt eraan of die pijn steeds erger wordt…’. Zegt mevrouw terwijl ik aan de hand van haar bed sta.

Mevrouw is al een lange tijd ernstig ziek. Kanker met veel uitzaaiingen is de harde realiteit. De pijn wordt steeds erger en ze wil niet zorgafhankelijk worden. Dit zou ze verschrikkelijk vinden. Mevrouw is 45, heeft twee kinderen en ze is al langere tijd gescheiden.

Toen mevrouw in het hospice kwam stond haar leven op z’n kop. Naast het feit dat ze niet meer lang zou leven was er nog veel meer aan de hand. Dit maakte de situatie waarin ze verkeerde nog veel moeilijker. De problemen die mevrouw had waren zwaar en ingewikkeld. Toch heeft mevrouw deze aangepakt. Ze heeft daardoor rust gevonden. Wat heb ik een respect voor deze vrouw. Dat zij, ondanks haar ernstige ziekte, zo ontzettend sterk blijft.

De pijn neemt toe, het gaat niet meer. Ze is er klaar mee, het is genoeg geweest en ze gaat een datum kiezen. Ik werk nachtdiensten en mevrouw gaat de dag na mijn laatste dienst sterven. De nachten voor de euthanasie uitgevoerd zijn intens. Mevrouw is met haar kinderen, ze slapen bij haar. Ik ga regelmatig naar hen toe. De kinderen van mevrouw zijn van mijn leeftijd. Dit is zo mooi en heftig tegelijk. Ik merk dat ik het moeilijk vind, het komt zo dichtbij. Ik ben tegelijkertijd ook dankbaar dat ik dit mag meemaken. Dat ik nog iets kan betekenen in deze situatie geeft mij voldoening.

De laatste nacht is voorbij en ik ga nog naar mevrouw om afscheid te nemen. ‘Heb je vanavond nog dienst jongen?’ Nee dit is mijn laatste nachtdienst… ‘Nou, dan zijn we allebei niet meer hier vanavond, bedankt Tommie…’ Mevrouw heeft een tevreden blik in haar ogen. ‘Het is goed zo.’ Zegt ze terwijl ze naar haar slapende kinderen kijkt. Ik geef haar een hand, bedank haar en ga naar huis.

Ik heb tranen in mijn ogen als ik in mijn auto zit. Deze situatie raakt mij intens. Dit heb ik nog nooit gehad. Ik vraag me af of ik nu “te betrokken” ben? Is dit wel “normaal?”

Wanneer ik weer in het hospice ben bespreek ik het met een collega die hier al jaren werkt. ‘Het is niet raar jongen. Niets voelen is nog veel erger… Dan kun je beter stoppen.’ Zegt hij. Deze woorden doen mij goed. Het geeft mij rust en ruimte om mijn gevoel te accepteren. Het hoort bij dit werk, het hoort bij dit leven. Ik ben dankbaar dat ik deze zorg heb mogen verlenen.

Tommie Niessen
Verpleegkundige, auteur en spreker

______
Uit het boek: “Tommie in de zorg

Tommie in de zorg

tommieindezorg.nl

Zorgen voor jezelf! – Henk Blok

Henk Blok is nieuwslezer, redacteur, radiocoach, voice-over en vooral een super inspirerende man die als geen ander weet hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen!

Ik ga met Henk in gesprek over zijn werk bij de radio, zijn persoonlijke leven en over de zorg. Met name over goed zorgen voor jezelf. Want ik denk dat heel veel mensen, vooral zorgverleners wat beter voor zichzelf zouden moeten zorgen, dat is de basis. Want als je niet goed voor jezelf zorgt dan wordt het ook moeilijk om voor anderen te zorgen.

De reden dat ik met Henk hierover in gesprek ga is vooral omdat hij ontzettend open is geweest over de reden waarom hij beter voor zichzelf ging zorgen. Henk is geen dokter, ook geen verpleegkundige maar wel iemand die door zijn werk voor heel veel mensen zorgt en vooral inspireert.

Ik vond het geweldig om met Henk in gesprek te gaan omdat ik jarenlang, elke ochtend naar de ochtendshow luisterde waar Henk het nieuws voorlas. En stiekem ben ik ook een beetje fan van Henk want elke ochtend voordat ik aan mijn dienst begon maakte hij en zijn collega’s op de radio mij aan het lachen.

Veel plezier met het luisteren naar deze aflevering van de Tommie in de zorg podcast met de enige echte Henk Blok!

Beluister de aflevering hieronder via Spotify of via jouw favoriete podcast app!

________________________________________________________________________

Heb jij ook een mooi verhaal over (je werk in) de zorg? En zou je dit graag willen delen via de Tommie in de zorg podcast? Of via de verhalen pagina van tommieindezorg.nl? Stuur dan een mail naar: info@tommieindezorg.nl!

Je kunt mij volgen via: FACEBOOK, INSTAGRAM, TWITTER & LINKEDIN

En abonneer je op mijn YouTube kanaal via: https://TinyURL.com/y8gafcgz/

De palliatieve kit – Laurens van Ede

Laurens van Ede is huisarts, huisartsopleider en kaderarts palliatieve zorg. Maar dat is nog niet alles. Want Laurens is ook de bedenker/initiatiefnemer van de palliatieve kit.

De palliatieve kit is een box die middelen bevat om snel te kunnen handelen wanneer er plotselinge verslechteringen/problemen ontstaan bij mensen in de palliatief/terminale fase. Een geweldig initiatief vind ikzelf!

Tijdens mijn werk als verpleegkundige in de wijk heb ik helaas vaak mee moeten maken dat mensen onnodig moesten lijden in de thuissituatie. En dat raakte mij enorm. En om die reden vind ik het belangrijk om meer bekendheid te geven aan dit geweldige initiatief.

Tijdens dit gesprek met Laurens hebben we het over zijn loopbaan, zijn visie op palliatieve zorg en natuurlijk over het ontstaan van de palliatieve kit!

Beluister de podcast via Spotify of via jouw favoriete podcast app!

Bekijk hieronder de video van het gesprek met Laurens van Ede!

Wat zit er in de kit? Bekijk de onderstaande video om de inhoud te zien!

Downloads palliatieve kit

Waarom?

Bij palliatieve cliënten in de terminale fase kan een plotselinge verslechtering of een andere acuute probleem optreden. In dat geval moet direct geschakeld worden met huisarts en apotheek om alle benodigde zorg te kunnen leveren. Dit kost veel tijd van de wijkverpleeg- kundige, die zij op dat moment niet aan de cliënt kan besteden. Ook is het daardoor niet mogelijk om meteen zorg te verlenen, maar moet gewacht worden tot de huisarts een recept heeft geschreven en medicatie of ander materiaal aanwezig is bij de cliënt.

Wat en hoe?

De kit is een door de apotheek afgesloten box waarin zich benodigdheden bevinden om (acute) symptomen direct te behandelen. De kit wordt bij palliatieve cliënten in huis gezet op het moment dat deze in de terminale fase komt, dus op een planbaar moment. Doordat de juiste spullen al bij de cliënt thuis aanwezig zijn en de toestemming hiervoor is verleend, kan de verpleegkundige meteen de kit gebruiken wanneer dit nodig is. De apotheek controleert de inhoud van de kit na overlijden van de cliënt en vult deze zo nodig aan. Niet gebruikte hulpmiddelen kunnen zo bij andere cliënten alsnog worden ingezet.

Deze content is gemaakt in samenwerking met:

Meer informatie bekijk: www.vgz-zorgkantoren.nl/palliatievekit

________________________________________________________________________

Heb jij ook een mooi verhaal over (je werk in) de zorg? En zou je dit graag willen delen via de Tommie in de zorg podcast? Of via de verhalen pagina van tommieindezorg.nl? Stuur dan een mail naar: info@tommieindezorg.nl!

Je kunt mij volgen via: FACEBOOK, INSTAGRAM, TWITTER & LINKEDIN

En abonneer je op mijn YouTube kanaal via: https://TinyURL.com/y8gafcgz/

Beter luisteren naar zorgmedewerkers – Jacqueline van Ginkel

In de podcast “Beter luisteren naar zorgmedewerkers” gaat Tommie in gesprek met zorgbeteraar/vernieuwer Jacqueline van Ginkel!

Jacqueline van Ginkel is zorgverbeteraar/vernieuwer binnen TWB, een grote thuiszorg organisatie in die al ruim 100 jaar actief is in West-Brabant. Ze houdt zich bezig met verschillende projecten en innovaties om de zorgkosten terug te dringen en de doelmatigheid te verbeteren. Dat doet ze vooral door het luisteren naar de zorgmedewerkers, want zij weten het beste wat er speelt in de praktijk!

Tijdens dit inspirerende gesprek vertelt Jacqueline over haar werk als zorgverbeteraar, hoe zij naar de toekomst van de zorg kijkt en wat haar motivatie is om de zorg op een positieve manier te verbeteren.

Beluister de podcast: “Beter luisteren naar zorgmedewerkers” via jouw favoriete podcast app!

Heb jij ook een mooi verhaal over (je werk in) de zorg? En zou je dit graag willen delen via de Tommie in de zorg podcast? Of via de verhalen pagina van tommieindezorg.nl? Stuur dan een mail naar: info@tommieindezorg.nl!

Stilte heeft het laatste woord

Door mijn werk als verpleegkundige heb ik de coronacrisis van heel dichtbij meegemaakt. Ik zat er tot over mijn oren middenin. Pas later, toen ik mijn werk wat meer kon loslaten, kwam het besef dat letterlijk iedereen de coronacrisis van dichtbij heeft meegemaakt.

Ieder op zijn of haar eigen manier.

Deze pandemie heeft een heftige en vaak negatieve impact gemaakt op ons dagelijks leven maar ik vind dat we ook naar de positieve dingen moeten kijken die er zijn gebeurd. We gingen elkaar meer helpen en vonden manieren om op afstand toch dicht bij elkaar te zijn.

En wat ik het mooiste vind, is dat we veel meer oog hadden voor anderen; dat we met zijn allen zorgzamer werden. Ik hoop dat we -ondanks alle ellendige gevolgen- ook deze positieve dingen blijven zien en vasthouden. Ik geloof niet zo in het “nieuwe normaal”, ik geloof meer in het “oude gewoon”. Want voor de coronacrisis hadden we deze positieve eigenschappen ook al in ons, alleen waren ze wat minder zichtbaar.

Eind maart 2020 werd mijn werk ineens helemaal anders. Het hospice werd voor een deel ingericht als cohortafdeling voor mensen die besmet waren met het coronavirus.

Zorgen voor mensen die aan het einde van hun leven zijn, is mij niet meer vreemd. Maar dit had ik nog nooit meegemaakt. Het ziektebeeld van deze mensen was heftig en onvoorspelbaar. Sommige patiënten waren zo ontzettend ziek dat ze zich compleet overgaven aan dit nare virus dat hun leven in korte tijd verwoestte. Het was pijnlijk en ontroerend om te zien. Ik kon er niet goed van slapen.

Amper bezoek, zorgverleners vermomd in pakken, pijn, happend naar adem en de eenzaamheid die patiënten moesten ervaren tijdens hun laatste dagen, uren of minuten van hun leven. Te pijnlijk voor woorden. Op TV werden we helden genoemd maar ik heb mezelf geen seconde een held gevoeld. Sterker nog, ik voelde me vaak compleet machteloos en soms heel erg onzeker.

Dan is het 27 december 2020. Ik was net klaar met een drukke en heftige nachtdienst. Het was inmiddels vijf uur in de ochtend en ik stond er toen pas bij stil dat mijn reukvermogen totaal was verdwenen. Een vreemde gewaarwording vond ik het en ik voelde me ook niet zo goed, onbehaaglijk. De nachten hiervoor had ik af en toe het idee dat ik in paniek raakte. Door de drukte, was mijn verklaring.

Tijdens de overdracht besloten we samen dat ik me zo snel mogelijk moest laten testen op corona. In de avond kreeg ik de uitslag: positief! Dit betekende dus in quarantaine. Mijn werk in het hospice stopte per direct. Ik kon wel huilen, verschrikkelijk vond ik het. Ik voelde me niet eens ziek. Nu moesten mijn collega’s al mijn diensten overnemen. Ik voelde me schuldig en machteloos. Tegelijkertijd wist ik dat het niet anders was. Ik moest me erbij neerleggen.

Terugkijkend weet ik dat ik alles heb gedaan wat ik kon voor de mensen die ik mocht helpen in het hospice. Ik besef me opnieuw dat de coronacrisis iedereen raakt en sta hier weer even stil bij al die mensen en hun verhalen.

Tommie Niessen
Verpleegkundige, auteur en spreker

____
Deze tekst is het voorwoord van het boek: Stilte heeft het laatste woord, gemaakt door Tahné Kleijn.

Het boek is een prachtig tijdsdocument van een periode die ons nog lang zal bijblijven. Door het lelijke en door het mooie dat deze tijd ons heeft gebracht en nog steeds brengt.

STILTE HEEFT HET LAATSTE WOORD

stilte heeft het laatste woord boek

Samen meer tijd voor zorg

Paskal van Lomm is de initiatiefnemer van Duxxie.nl. Daarmee biedt hij zorgprofessionals één online plek om alle zorg(hulp)middelen voor patiënten te regelen. Hoe is hij hiermee begonnen? Wat is zijn visie en hoe ziet Paskal de toekomst van de zorg? Benieuwd naar dit gesprek? Beluister de podcast: Samen meer tijd voor zorg!

We leven in een tijd waarin bijna alles digitaal gaat. We bestellen kleding via een app, we laten ons eten thuisbezorgen en we zitten gemiddeld 2 uur per dag op social media om met elkaar te praten. Maar in de zorg doen we het anders, daar schrijven we nog in mappen, bellen we om afspraken te maken en zelfs de fax wordt nog gebruikt. Zo hebben we het altijd gedaan dus gaan we daar gewoon mee door.

Samen meer tijd voor zorg

Maar kunnen we niet beter wat meegaan met de tijd? Veranderen is uitdagend en bij het oude vertrouwde blijven is fijn. Maar vernieuwen kan ook geen kwaad, toch? We kunnen wellicht een hoop tijd besparen door zorg te digitaliseren.

Neem – bijvoorbeeld hulpmiddelen. Die hebben we vaak nodig in de zorg en het is een hele uitdaging om dat te regelen. Honderden leveranciers, bellen en een half uur in de wacht staan, en door moeten gaan naar de volgende persoon die zorg nodig heeft. Dat moet anders kunnen, toch? En daar kunnen we vandaag al mee beginnen!

Beluister de podcast via Spotify:

Beluister de podcast via Apple Podcasts:

Tommie in de zorg podcast

Tommie Niessen (verpleegkundige) gaat in gesprek met inspirerende mensen uit de zorg!

Van patiënt tot bestuurder, van viroloog tot spiritueel leraar en van leerling tot docent. Al deze mensen delen hun persoonlijke ervaringen, kennis en inspiratie over hun rol binnen de zorgsector.

Tommie stelt kritische vragen die leiden tot diepgaande gesprekken, grappige verhalen en ontroerende momenten.

Benieuwd naar de gesprekken? Beluister dan de uitzendingen van de Tommie in de zorg podcast via jouw favoriete podcast-app!

Over Tommie
Tommie Niessen schrijft, filmt en spreekt over de zorg. Alles met één doel: de zorg op een positieve en vooral realistische manier op de kaart te zetten.

Deel jouw verhaal!

Jouw verhaal op de website van Tommie in de Zorg? Dat kan!

Heb jij iets bijzonders meegemaakt tijdens je werk en wil je deze ervaring graag delen met anderen? Klik dan op de onderstaande knop om jouw verhaal in te sturen!

Verhaal insturen

Werken in de zorg is mooi en dat mogen we veel vaker laten zien.❤️